ภาพ : สุนันท์ ล้อสมทรัพย์

          ว่ากันว่าทะเลเป็นสถานที่ๆมีมนต์ขลัง อาจจะเพราะความกว้างสุดลูกหูลูกตาของมัน ในความกว้างนั้นมีความลับมากมายอาศัยอยู่ บางครั้งทะเลก็ดูน่ากลัว ในบางคืนทะเลก็ดูเหงาจนเราต้องประหลาดใจว่าทำไมมันถึงเหงาได้ขนาดนี้ แต่มันก็จะกลับมาสดใสอีกครั้งในยามเช้า เมื่อแสงแดดส่องกระทบผืนน้ำจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ผืนทรายที่ทอดยาวอวดสีขาวตัดกับสีฟ้าของน้ำทะเล แสงแดดทำให้ทะเลสดใสมีชีวิตชีวาราวกับเป็นคนละสถานที่กับทะเลเหงาๆในยามค่ำคืน

          มนต์ขลังของทะเลทำให้คนที่เคยรู้จักมันแล้ว อยากจะย้อนกลับไปสัมผัสมันอีก บ่อยครั้งที่เราเหนื่อยจากการทำงานหรือการเรียน สิ่งที่เราโหยหาคือทะเล สำหรับเราลมเย็นๆ แดดอุ่นๆ และเสียงคลื่นแผ่วๆ ทำให้ความเหนื่อยล้าค่อยบรรเทาลงได้

          แต่ความวุ่นวายและภาระหน้าที่ในเมืองก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้เราไปทะเลกันได้บ่อยๆ วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ก็ดูจะสั้นเกินไปสำหรับการพักผ่อน ไหนจะต้องขับรถไป กว่าจะถึงก็เหนื่อยหนักไปกว่าเดิมแล้ว แต่ยังต้องถ่างตาไม่หลับไม่นอนต่อไป เพราะหวังจะซึมซับบรรยากาศของทะเลไว้ให้ได้มากที่สุด พักได้แค่ไม่กี่อึดใจก็ต้องเดินทางกลับอย่างหมดสภาพ กลับมาวันจันทร์แทนที่จะสดชื่นขึ้น กลับรู้สึกอ่อนแรงกว่าเดิม แถมมาด้วยริ้วรอยรอบดวงตาที่เกิดจากการอดนอน

          ความลำเค็ญนี้ทำให้เราตัดสินใจเลิกไปทะเลในช่วงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ รอหยุดยาวๆแล้วค่อยไปทีเดียวดีกว่า แม้จะคิดถึงทะเลแทบใจขาดก็ต้องอดทนเอาไว้ แต่แล้วเราก็ได้พบกับร้านอาหารร้านหนึ่ง ณ ถนนราชพฤกษ์ มันทำให้เราพูดกับตัวเองว่า “นี่แหละ วิธีแก้คิดถึงทะเล”

          ร้านอาหารร้านนั้นมีชื่อว่า Sea Time ที่บอกว่ามันทำให้เราหายคิดถึงทะเลได้ ก้เพราะว่าร้านนี้เขาตกแต่งร้านเหมือนกับรีสอร์ทริมทะเลเป๊ะๆ แถมยังมีสระน้ำอยู่กลางร้าน สร้างบรรยากาศกันสุดๆ

          เมื่อเจอของดีอย่างนี้เราก็เลยไม่รีรอที่จะพาชาวไลฟ์ ออน แคมปัสไปสัมผัสกันบ้าง ว่าแล้วก็รีบกริ๊งกร๊างไปหาน้องมดทันที เธอคนนี้นี่แหละที่จะพาเราไปรู้จักกับร้าน Sea Time ได้เป็นอย่างดี เพราะมดเป็นหญิงสาวที่ชอบทะเลมากถึงขนาดอยากไปใช้ชีวิตอยู่ริมทะเลเลยทีเดียว “มดเป็นคนชอบทะเลมากๆ ไปแล้วมันรู้สึกดี เวลาไปแล้วไม่อยากกลับ ถ้ามีเงินก็อยากไปอยู่ทะเลเลย ตกปลากิน หาหอยหาปู ที่บ้านมดก็จะไปทะเลกันทุกปีอยู่แล้วด้วย ส่วนใหญ่ก็จะไปเกาะมากกว่า พวกเกาะเสม็ด อย่างปีนี้ก็วางแผนไว้ว่าจะไปเกาะทางใต้ อาจจะไปเกาะหลีเป๊ะ” มดเล่าให้เราฟัง ยืนยันว่าเธอชอบทะเลจริงๆ

          อ้อ...ลืมแนะนำชื่อเสียงเรียงนามไป สาวแคมปัสของเราคราวนี้ก็คือ มด - ชิดพลอย จงประสริฐ

          ตอนนี้เรียนอยู่ที่ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร วิทยาเขตพณิชยการพระนคร โดยอยู่ชั้นปีที่สามจ้ะ

          มาถึงร้านอาหารเราก็ทำการเลือกทำเลที่นั่งเป็นอย่างแรก มดเลือกที่นั่งติดริมสระน้ำ เพราะตรงนี้เป็นจุดที่ให้บรรยากาศของทะเลได้ดีที่สุด ด้านหน้าเป็นน้ำสีฟ้า ด้านข้างมีต้นลีลาวดีออกดอกสีชมพูเต็มต้น มองไปด้านบนก็เห็นต้นมะพร้าวยืนตระหง่านอยู่รายรอบสถาปัตยกรรมแบบแคริบเบียน

          หลังจากเพลิดเพลินอยู่กับบรรยากาศไปพักใหญ่ เรากับมดก็นึกขึ้นได้ว่าต้องสั่งอาหาร ว่าแล้วก็จัดการเปิดเมนูแล้วสั่งกันเต็มที่ ทั้งผักโขมอบชีส ยำปลาทอด ไก่ผัดเหล้าแดงถูกนำมาวางจนเต็มโต๊ะหลังจากเวลาผ่านไปไม่นาน แล้วก็ถึงเวลาของความอร่อย เรากับมดกินอาหารไปพร้อมกับชมบรรยากาศ รู้ตัวอีกที อาหารก็เกลี้ยงจานซะแล้ว

          อิ่มท้องแล้วเราสองคนก็สั่งเครื่องดื่มมาจิบเพิ่มความเย็นชื่นใจ แล้วนั่งปล่อยเวลาให้ไหลไปช้าๆ แต่เวลาแห่งความสุขย่อมผ่านไปเร็วเสมอ ปาร์ตี้ย่อมมีวันเลิกราฉันท์ใด เราและมดก็ต้องอำลาและแยกย้ายกันหกลับบ้านฉันท์นั้น แล้ววันนี้ก็จบไปอีกหนึ่งวัน มันอาจเป็นวันธรรมดาที่เราแอบหนีมาพักผ่อน แต่ก็ทำให้พรุ่งนี้ของเราสดใสขึ้นอีกเยอะ